Na De Middernachtloper schrijft Maren Stoffels met De goudrijder opnieuw een fantasyverhaal, nu voor jongere kinderen.
Als de Alicanto goud eet, gaat hij stralen als de zon. Stoffels koos dit verhaal over de mythische vogel uit Zuid-Amerika als uitgangspunt voor haar boek De goudrijder. Het koninkrijk Terwin houdt goudvogels gevangen om goud op te sporen. Omdat alleen kinderen op de vogel kunnen vliegen, wordt elk jaar een kind aangewezen als ‘goudrijder’.
Een bekend motief in fantasy en sprookjes is dat de meest onwaarschijnlijke kandidaat de klus gaat klaren. Zo ook in Stoffels’ verhaal. Terwijl elk van haar zeven broers hoopt uitverkoren te worden, valt de keuze op Maya. Ze wil en durft helemaal geen goudrijder te zijn. Ze denkt eraan hoe de broer van haar beste vriendin vorig jaar goudrijder was en nooit teruggekomen is. Het wordt er niet beter op als de bewaker haar waarschuwt dat de vogels bijten en hun berijders vaak aanvallen.
Eenmaal op de rug van haar goudvogel ontdekt Maya dat de dingen anders zijn dan de inwoners van Terwin altijd is voorgespiegeld. Niet de vogels, maar de mensen zijn de boosdoeners. Stoffels geeft haar lezers een nadrukkelijke klimaatboodschap mee: mensen moeten de natuur niet misbruiken, maar juist ermee samenwerken.
Die boodschap wordt steeds nadrukkelijker de motor voor de plot. Iets meer subtiliteit was, ook in een boek voor jonge lezers, welkom geweest. Dan was de plot ook overtuigender geweest. Zo is het boek dat Lia meegaf aan Maya en dat deze natuurlijk al die tijd vergeten is te lezen, eigenlijk overbodig. Het dreunt nog eens op wat Maya ook al van Tomas (die ze onderweg terugvindt) had kunnen leren. Ook de manier waarop Stoffels de plot afrondt, is eerder ideologisch dan geloofwaardig. De mannen die tot dan toe altijd de vogels uitbuitten, slaan wel heel makkelijk om naar de andere kant.
Desondanks vertelt Stoffels met De goudrijder een spannend en aansprekend verhaal, in korte kernachtige zinnen. Een leuk verhaalelement zijn de zeven broers die in Maya’s hoofd nu eens tips geven, dan weer vol verbazing over hun dappere jonge zusje zijn. Ook de beschrijving van de groeiende vriendschapo tussen Maya en haar goudvogel is mooi. De dromerige kleurenillustraties zijn een prachtige toevoeging. Jeska Verstegen buit het spel met donker en licht (goud) mooi uit. Heel passend, want uiteindelijk draait fantasy altijd om de overwinning van het licht over de duisternis.