In Koning van niks maakt Nathanael Lessore korte metten met de manosfeer. Hij verpakt zijn boodschap - echte mannen respecteren vrouwen wél - in een humoristisch verhaal.
In Antons mandem (straattaal voor vriendengroep) gelden strakke ongeschreven regels. Je laat nooit over je lopen, je biedt nooit excuses aan, je maakt leraren het leven onmogelijk en je maakt andere leerlingen belachelijk. Lang vindt Anton dat doodnormaal - ‘want als ze niet bang voor me zijn, hoe gaan ze me dan respecteren?’
Zijn positie als ‘koning van het schoolplein’ dankt Anton overigens vooral aan het feit dat zijn vader in de gevangenis zit na een geweldsdelict. Zijn vrienden Kehinde, Caleb en Marcus vinden dat stoer, alle andere leerlingen vrezen dat de zoon net zo erg is als de vader.
Anton slikt ook de podcasts die Kehinde voortdurend met hem deelt, voor zoete koek, over hoe de ‘vrouwtjes’ zijn en hoe je ze als man onder de duim kunt houden. Lessore noemt geen namen, maar de manosfeer-propaganda van Andrew Tate en trawanten is onmiskenbaar.
Alles verandert als Antons moeder de telefoontjes vanuit school zat is. Ze ontzegt haar zoon een maand lang de toegang tot internet en stuurt hem naar jongerenclub de Happy Campers. Lessore laat Anton met smaak vertellen hoe het daar toegaat, met oubollige begroetingen als ‘oehoe’ en iets te joviale jongerenwerkers. Tot overmaat van ramp is ook Matthew, de ‘weirdo’ van school, bij de club. Die laat zich niet ontmoedigen: hoe lomp Anton hem ook behandelt, Matthew blijft vastbesloten vrienden te worden. En natuurlijk wint deze aanhouder. Lessore schuwt overdrijving in deze opbloeiende vriendschap niet en dat levert hilarische scènes op.
Anton maakt voortdurend humoristische vergelijkingen als ‘krijg ik allemaal negatieve shit over me heen, net Hendrik VIII in een groepschat met al z’n ex-vrouwen’ of ‘kamperen is voor rijke mensen die zich arm willen voelen’. Tegelijkertijd steekt de auteur zijn boodschap niet onder stoelen of banken en die is bloedserieus. Het deel waarin iemand bij de Happy Campers komt vertellen over gendergelijkheid, is een lesje in hoe het hoort. Dat echte mannen bijvoorbeeld vrouwen wél respecteren. Het is niet helemaal geloofwaardig dat Anton na één lezing al om is, maar echt storend is het ook niet. Door de humor blijft het verteerbaar en mogelijk bereikt het verhaal zo ook jongens die wars zijn ‘soft gepraat’. De coole Anton zelf neemt hen bij de hand. Al piept soms de volwassen verteller er te veel doorheen, met zinnen als: ‘dat een goede man te maken heeft met probleemoplossend vermogen en empathie, niet met fysieke kracht’.
Lessores boek doet denken aan het werk van Jason Reynolds. Ook daarin spelen (zwarte) jongens van de straat en sterke moeders een hoofdrol en draait het expliciet om de goede dingen doen en het belang van vriendschap. In Koning van niks ontdekt Anton dat het belangrijker is om zichzelf te mogen zijn en zichzelf te ontplooien dan zich te houden aan de regels van de mandem. En dat echte vrienden mogen verschillen en interesse tonen in elkaar. Hij is ‘liever een koning van niks met echte vrienden aan mijn zijde dan een tiran met dit zooitje narren om me heen’.