Ook het derde Norendië-verhaal, Een meisje zo klein als een muis, gaat weer over onvervulde verlangens en dromen. En Kate DiCamillo vertolkt die wederom heel mooi.
Een meisje zo klein als een muis is na De poppen van Spelhorst en Hotel Balazar het derde deel in de serie verhalen uit Norendië. De boeken zijn zelfstandig te lezen, maar delen eenzelfde sfeer en thematiek, over geheime verlangens en zelfverwezenlijking.
In dit derde deel gaat het over het verlangen van een jongen naar de zee en verre einders. Zijn vader maakt er korte metten mee: ‘Je moet niet zo iemand worden die altijd maar onzinnige plannetjes bedenkt.’ En dus zet de jongen zijn dromen opzij en wordt net als zijn vader schoenmaker. Ook bij zijn vrouw vindt hij later weinig begrip: ‘Het heeft geen zin te denken dat het elders anders zou zijn.’
En dus blijft de schoenmaker in zijn hok. Totdat hij op een dag in een laars een klein meisje vindt. Hij noemt haar Evangeline, naar een naam die hij ooit op een schip zag. ‘Het was een naam die van mogelijkheden sprak.’
Het meisje wordt ouder, maar blijft klein. Samen met de schoenmaker zingt ze zeemansliedjes en gaat ze vaak naar de haven om naar de schepen te kijken. Zijn vrouw vindt het maar niets en zodra ze de kans krijgt, zorgt ze dat Evangeline verdwijnt. Ze heeft er alleen niet op gerekend dat man en meisje er alles aan doen om elkaar terug te vinden.
DiCamillo koos voor een alwetend perspectief waarbij we nu eens samen oplopen met de schoenmaker, dan weer met Evangeline, een marmeladekleurige kat, een uitbater van rariteiten (zoals piepkleine meisjes) en een jongen. Dit past helemaal bij het sprookjesachtig verhaal. Dat geldt ook de poëtische, ietwat gedragen stijl waarin dit verhaal gegoten is.
Anders dan in sprookjes komt in dit verhaal niet alles op zijn pootjes terecht. Ook dat is mooi. De helden zien hun droom – een leven op zee – weliswaar in vervulling gaan, maar er blijft nog iets te verlangen over.