Een pesterig neefje, een oma die de weg kwijt is en nog zo wat lastige familieleden. Jacques Vriens beschrijft het met smaak in Familieweekend.

Tien familieleden ergens in een huisje op de hei. Ze vormen het toneel voor een familieweekend. En ik schrijf bewust toneel, want Vriens poot zijn personages op het podium en daarna kan het gaan knallen. Dat enkele van hen zijn uitvergroot tot theatrale typetjes past daar wel bij.

Zo hebben we de ongetrouwde tante Ansjelien (door de kinderen Engelien genoemd) die alles heeft geregeld, met een strak programma om ‘gezellig samen’ het weekend door te brengen, zónder mobieltjes natuurlijk. Ze onthaalt alle gasten met ‘hallo lieve familie’.
Dan is er het oudste neefje Pim die graag ‘overdreven plechtig’ mag praten – en overdreven is het inderdaad, maar Vriens houdt het lustig vol. Tel daarbij op een oma die aan het dementeren is en het liefst wegloopt (‘doe de voordeur op slot!’), een oom die niet tegen veel mensen kan en zich vastklampt aan flauwe grappen of driftbuien, nichtje Malou dat continu en tot vervelens toe alleen maar kan snauwen plus wat bedaardere familieleden die daar susserig omheen cirkelen en de set is compleet.

Alles wordt verteld vanuit neef Ties, door zijn oudere neef Pim pesterig ‘brugkuiken’ genoemd. Er spelen spanningen tussen de drie pubers, maar ze vinden elkaar in een  afkeer van al dit familiegedoe. Ze houden er een eigen schaduwprogramma op na, met in elk geval een nachtelijke wandeling. Verder voelen ze alle spanningen tussen de volwassenen haarfijn aan, maar maken ze zich er ook niet al te druk om. Alleen om hun oma maken ze zich zorgen. 

Je ziet Vriens dit verhaal schrijven, er met sardonisch genoegen alles aan doend om dit familieweekend gierend uit de hand te laten lopen. Familieweekend is een verhaal dat zeer herkenbaar is voor iedereen die weleens langer dan een middag met familie op stap is geweest. Dat uiteindelijk alles wordt gesust en min of meer goed afloopt, past helemaal bij de hoopvolle verhalen die Vriens uiteindelijk altijd schrijft. Het is toch je familie, lijkt hij te zeggen.