Behalve spanning en psychologie blijkt Lucy Strange ook humor goed te beheersen. Dat laat ze zien in het eerste deel van wat een serie belooft te worden over detectiveduo Duyster & Woudt.

Een boek van Lucy Strange is altijd een feest. Ze schrijft ouderwetse boeken in de goede zin van het woord, met volop spanning en mysterie en krachtige, raak getekende hoofdpersonen. Voorbeelden daarvan zijn Ons kasteel aan zee, De geest en het meisje en Het eiland aan de rand van de nacht.
Met haar nieuwste boek, gericht op een jonger publiek, voegt ze daar humor aan toe. Dit piepte in haar eerdere werk er al weleens doorheen, maar krijgt in Geesten in het landhuis volop ruimte.

Zoals de titel al verraadt, is het verhaal op meer dan één manier geestig. De tante en oom van Matilda Duyster verdienen hun geld met het opvoeren van seances voor publiek. De drie maken er een waar spektakel van, maar van echte geesten is natuurlijk geen sprake. Daarom is het een tikje lastig als een barones hun hulp inroept om de spoken uit haar kasteel te verjagen. Maar gezien de grote beloning nemen ze de opdracht toch aan.
In het kasteel ontdekt Matilda een echt spook. Na de aanvankelijke schrik raakt ze bevriend met deze geest van de jong gestorven Edgar Woudt. Terwijl haar tante en oom hun show opvoeren, gaan beide kinderen op onderzoek uit. Ze ontrafelen het spookgeheim en ontmaskeren bovendien de andere gast op het kasteel als ordinaire dief.

Strange maakte het verhaal in nauwe samenwerking met illustrator Pam Smy, die eerder onder meer de graphic novel Thornhill maakte. Het blijkt een gouden combinatie. Tekst en beeld lopen naadloos in elkaar over en zijn even belangrijk, waarin niet zelden een kernzin in de tekstballon in de illustratie prijkt.
Beide makers leven zich heerlijk uit in het geestige thema. Smy gebruikt veel dramatisch donker, waarbij de doorschijnende geestjongen prachtig oplicht. Ook Strange zet de emoties en dramatiek in een lekker schmierende stijl neer, door Aleid van Eekelen-Benders vakkundig in ronkend Nederlands vertaald. Zoals: ‘Er plofte een afschuwelijk voorgevoel in Matilda’s buik neer, zwaar als een kanonskogel, koud als een grafsteen.’
Strange speelt ook met de stijl van ouderwetse hoofdstuktitels (‘waarin…’) en geeft daar een luchtige draai aan, zoals ‘Waarin Matilda zogenaamd een hoestbui krijgt’ of ‘Waarin we tot de kern van de zaak komen’.

Deze geestige avonturen vormen kortom een heerlijk verhaal, toegankelijk en leesbaar én vernuftig gemaakt. Des te mooier dat Geesten in het landhuis het begin is van een nieuwe serie, De geheimzinnige zaken van Duyster & Woudt. We kunnen dus meer avonturen van Strange & Smy tegemoet zien.